... ... !!! هنگام تولد فکر کردم می خواهند تو را از من بگیرند... !!! ... ... هنگام تولد فکر کردم می خواهند تورا از من بگیرند نمی دانستم می خواهند تا چهره ات را ببینم فر یاد می زدم... فر یاد می زدم نه؛مرا از مادرم جدا نکنید؛بگذار ید تا ابد در آغوشش بمانم اما افسوس... افسوس که هیچکس آن لحظه حرف دلم رانفهمید اشک می ر یختم... آری آری..؛ تنها تو بودی که اشک هایم را قطره به قطره خواندی و واژه به واژه به خاطر سپردی ومرا در آغوش گرفتی همان جا بودکه ساعت زندگیم را با تیک تیک عقربه های قلبت همراه ساختم مادر... حال بگذار با همان قلب برایت آلونکی بسازم و چشمانم را ز یرانداز نگاهت قرار دهم بگذار.. بگذار تا نامت رااز بلندای آسمان فر یاد زنم بگذار تا نامت را؛بر بلندای عرش با قلم عشق و مرکب شور بنو یسم مادر... تو تنها خورشیدی که ستاره ها روز و شب از آسمان به زمین فرود آیند و گرداگردتو به سجده در افتند ستایش تو را مادر... آسمان دلم را با نورتو مهتاب نشان میکنم مادر... روزها خورشید دلم با خلوص نیت توطلوع میکند و شب ها با امیدی سرشار از عشق ماه را به جای خود می نشاند ستایش تو را مادر... تو... مرهم دردهای منی مادر سنگ صبور غم های منی مادر ستایش تورا.. تو آن یگانه نوش دارو یی که آمدنت هیچ گاه بعد از مرگ سهراب نخواهد بود سوی نگاهت ؛ تنها مرهم دل زخمهای من است مادر تو همان یگانه نوش دارو یی که سهراب وجودم را حیات می بخشد مادر... محبت ؛ آرامش ؛ دوست ؛ رو یا با محبت آغاز میکنی با دوستی سرشار از آرامش ادامه می دهی و با رو یایی ابدی به پایان می بری نه ؛ نه تو هرگز معنا نمی شوی مادر هیچ فرهنگی ؛ هیچ مترجمی قادر به معنا کردن حتی واژه تو نیست مادر ... قلمم شرمسار است از آنکه بخواهد قطره ای از اقیانوس فضیلتت را به زبان بیاورد و اکنون به نشان احترام خم می شود و جبهه بر خاک می ساید... ستایش تو را مادر... ستایش تو را که از ازل تا ابد نامت جاودانه خواهد ماند. . . ... ... ... !!!